بسم الله

سر ظهر است؛
از همان موقع‌هایی که رادیو می‌گوید: "ساعت ۱۴؛ این‌جا تهران؛ صدای جمهوری اسلامی ایران"
و من آمده‌ام وسط به اصطلاح سیاسی‌ترین دانشگاه ایران؛ امیرکبیر!
این‌جا روحانی پیش‌تاز است. مبارکش باشد. حال میرسلیم هم خوب است. دانشجوهای ارشد و دکترایش خیلی تعریفش را می‌کنند. خیلی خیلی تعریفش را می‌کنند. برخلاف ما دانشجوهای دیگری که به استادهایمان بد و بیراه می‌گوییم. حتماً می‌دانید که میرسلیم عضو هیأت علمی امیرکبیر است. محسن هاشمی هم قرار است امروز بیاید و راه آیت‌الله را ادامه دهد. بوی گند سیاست - از نوع کثیفش - این‌جا را پر کرده است. هیچ خبر دیگری نیست؛ جز چلو قیمه‌ای که از سلفش تناول کردیم؛ با سیب‌زمینی اضافی. خوشمزه بود. لاکن الحمدلله که ما امیرکبیری نیستیم...



پ.ن: اِی یو تی خر عست...