بسم الله

توی یک حس خاصی فرو رفته‌ام. یا این‌که یک حس خاصی توی من فرو رفته است. تشخیص مرز بین فاعل و مفعول در این فرورفتگی کمی برایم دشوار است. به نظرم بهتر است از این قواعد صرف و نحو عربی و روابط علت و معلولی فلسفی و قلمبه‌گویی ادبی فاصله بگیریم و برویم سراغ اصل این حس! در این مورد نظر شما هم اصلاً برایم مهم نیست! چرا؟ چون اصلاً برایم مهم نیست! حس خاص من چیست؟ از توصیفش عاجزم. فقط می‌توانم بگویم که این بخش از زندگی‌ام را دوست ندارم. دوست نداشتن به معنای ناشکری نیست؛ به معنای عدم تطابق سلیقه‌ی شخصی با وضع موجود است؛ وگرنه دوست نداشته‌ها را هم دوست می‌داریم و خُلاصَتاً {به کوری چشم شاه: "الحمدلله"}
لابد می‌خواهید بگویید حالا که من در توصیفش عاجزم چرا وقت شریف شما را گرفتم؟ من وقت شریف شما را نگرفتم؛ چون هر آن‌چه در این وبلاگ تیتر "چرندیات" می‌خورد برای خودم است و هر طور دلم بخواهد تراوشش می‌کنم؛ نه برای شما! می‌خواستید نخوانید!
می‌گویید روانی شده‌ام؟ کور خوانده‌اید! من روحانی شده‌ام. و مرز بین روحانی و روانی فقط یک "حاء" ناقابل است!
پس چرا حالا که نمی‌توانم حسم را توصیف کنم، از آن سخن بر ورق جان آورده‌ام به میان؟ این بار تحقیرتان نمی‌کنم و جوابتان را می‌دهم! به دلیل این‌که درست است که نمی‌توانم بگویم چه مرگم شده، اما می‌توانم بگویم که دوای این مرگ تغییر وضع موجود است. گزینه‌ی پیشنهادی خانواده برای تغییر، بسیار اغواکننده است. آن‌ها چند هفته‌ای است که پروژه‌ی ازدواج را به جِدّ به میان کشانده‌اند. لاکن تانژانت این تغییر بسیار بزرگ است و از آن‌جا که تیک‌آف کردن با این نرخ تغییر آمادگی جسمانی، روانی و روحانی فراوانی می‌طلبد، قطعاً عواقب وخیمی به همراه خواهد داشت. از طرفی ازدواج با اهداف عالیه‌ی بشری و ایثارگری خالصانه‌ی اینجانب درتضاد است؛ فلذا این وسط همسر آینده‌ی بیچاره‌ی ندیده‌ی من، هنوز هم باید در خانه‌ی پدرش چشم‌براه بنشیند تا یک روز من از خر شیطان پایین آمده و بر بُراق ملائکة الله المقربین المقیمین فی هذا المشهد سوار شوم و بروم دنبالش. لازم به ذکر است که از آن‌جا که تاریخ مصرف جوانی‌مان رو به افول و به تعبیر دقیق‌تر رو به زوال است، پیشنهاد خانواده بسیار وسوسه‌انگیز است. در همین باب پناه می‌بریم به خدا از شرّ وسوسه‌ها:
بسم الله الرحمن الرحیم
قل اعوذ برب الناس
ملک الناس
اله الناس
من شر الوسواس الخناس
الذی یوسوس فی صدور الناس
من الجنة و الناس

فووووت!