بسم الله



وَ ما خَلَقتُ الجِنَّ و الإِنسَ إلّا لِیَعبُدونَ




جن و انس را نیافریدم؛

جز برای این‌که مرا بندگی کنند.



مبارکه ذاریات

شریفه پنجاه و ششم



پ.ن:

استاد علی صفایی حائری در ابتدای کتاب صراط نوشته‌اند:

"جهت عالی‌تر انسان، همین عبودیت است؛ نه عبادت، نه ریاضت، نه خدمت به خلق و نه شهادت..."


پ.ن ۲:

در دو آیه‌ی بعد از این آیه، خداوند تلویحاً نماد "ربوبیت"، یعنی روزی رساندن را از جن و انس سلب می‌کند؛ تا بدانند که بدون داشتن ذره‌ای دغدغه، فقط و فقط باید "عبودیت" خود را در قلب و عمل نسبت به رب‌العالمین ارتقا دهند.


پ.ن ۳:

بیاین یه ذره توی خلوتمون روی این مسئله فکر کنیم. بعدش ببینین آیا ذره‌ای حرص و استرس برامون میمونه یا نه. تماااام دغدغه‌های ما یک کلمه‌ست: "عبودیت". ما بقی‌ش رو خود خدا بر عهده گرفته. حتی بشینیم به این فکر کنیم که تا الان در حالی که ما داریم دست و پا می‌زنیم تا به آرزوهامون برسیم، خدا دربست اون چیزی که برعهده گرفته رو به ما رسونده و اگه لازم نبوده نرسونده. حالا هر چه قدر هم که ما دست و پا زده باشیم. جالبه که هنوزم دست و پا می‌زنیم؛ استرس داریم؛ دغدغه داریم و خیلی چیزای دیگه... بیاین به عبودیت خودمون برسیم و تو کار ربّ فضولی نکنیم:)



+ ما اُریدُ مِنهُم مِن رِزق...