بسم الله

یا علی

 

او خلیفه است؛ و آن‌ها رعیت او. نشسته است بر منبر. خطبه می‌خواند. شعار می‌دهند. لبخند می‌زند. فحش می‌دهند. لبخند می‌زند. لعن می‌کنند. لبخند می‌زند. محافظین خلیفه می‌خواهند متعرض یکی از آن‌ها شوند. می‌گوید رهایش کنید. او فقط با من بود. با کسی کاری ندارد. به کسی مربوط نیست. نشسته است بر منبر. از او سؤال می‌کنند؛ سؤالات ‌پیچیده. بی‌درنگ پاسخ می‌دهد. از بین مردم به صورت توهین‌آمیز به او می‌گویند: «خدا بکشد این را؛ چه قدر می‌فهمد!»؛ می‌فهمند که خلیفه‌شان خیلی می‌فهمد. دعا می‌کنند برای مرگ خلیفه‌ی فهمیده‌شان. خلیفه لبخند می‌زند.

نماز اقامه می‌کند. می‌آیند سرِ نمازش؛ اما اقتدا نمی‌کنند. می‌آیند تا زخم زبان بزنند. تا کفرش را دربیاورند. تا به گمان خودشان کفر کسی را که پایه‌ی کفر را از ریشه کنده دربیاورند. خلیفه پیش‌نماز است. وسط نمازش آیه می‌خوانند: «وَ لَقَد اوحِیَ الَیکَ و الی الّذین مِن قبلِک؛ لَئِن أشرَکتَ لَیَحبَطَنَّ عَمَلُکَ و لَتَکوننَّ مِنَ الخاسرین 1». آیه‌ای که مخاطبش پیامبر (ص) است و پیامبرهای پیشین او. آیه‌ای که می‌گوید اگر تویِ پیامبر هم مشرک شوی، تمام اعمالت از بین می‌رود. وسطِ نماز جماعتِ خلیفه‌شان، با کنایه به خلیفه‌شان می‌گویند. می‌گویند که ما تو را می‌شناسیم. می‌دانیم چه کسی هستی. اما تو مشرک شده‌ای! تو اعمالت از بین رفته است. خلیفه حین قرائت آیه سکوت می‌کند. آیه تمام می‌شود. خلیفه نمازش را ادامه می‌دهد. دوباره همین آیه را می‌خوانند. خلیفه سکوت می‌کند. خلیفه به حکم آیه‌ی «إذا قُرئَ القُرآن فاستَمِعوا لَه و أنصِتوا 2» سکوت می‌کند. آیه تمام می‌شود. خلیفه نمازش را ادامه می‌دهد. باز هم آیه را تکرار می‌کند. خلیفه در میان نماز، آیه‌ای در جواب آیه می‌خواند: «فَاصبِر! إنَّ وَعد الله حقٌّ؛ و لایَستخِفَّنَّکَ الّذینَ لایُوقِنون 3». خلیفه فقط صبر می‌کند.تجمع می‌کنند. صبر می‌کند. فحش می‌دهند. صبر می‌کند. خلیفه زندانشان نمی‌کند. شلاقشان نمی‌زند. سهمیه‌شان را از بیت‌المال قطع نمی‌کند. حتی اخم هم بهشان نمی‌کند. خلیفه فقط صبر می‌کند. خلیفه سال‌ها قبل‌تر از آن‌که خلیفه شود صبر کرده است. خلیفه پشت دری که همسرش پشت آن بود، اوج صبرش را نشان داد.

علی (ع) خلیفه است؛ و تمام خوارج رعیت او...

 

+ نوشته‌اند سحرگاه روز نوزدهم ماه مبارک، وقتی علی (ع) برای اقامه‌ی نماز صبح، از خانه به سمت مسجد می‌رفت، قسمتی از عبایش به میخ درِ خانه گیر می‌کند. نمی‌دانم در همان در است و میخ همان میخی که پهلوی زهرای علی را شکافت یا نه. علی (ع) خیلی صبور است. خیلی وقت است که صبور است. اما کاش میخ همان میخ نباشد...

 

++ خلیفه یک بار گفته بود:

«یا دنیا! یا دنیا! الیک عنی ابی تعرضت؟ أم الی تشوقت؟ لا حان حینک هیهات! غرّی غیری، لا حاجة لی فیک، قد طلقتک ثلاثا لا رجعة فیها...»؛

«ای دنیا! ای دنیا! از من دور شو! خود را به من عرضه می‌کنی؟ یا می‌خواهی مرا به شوق آوری؟ هرگز! آن زمان که تو در من نفوذ کنی، فرا نرسد. از من دور شو و دیگری را فریب ده، من نیازی به تو ندارم و تو را سه طلاقه کرده‌ام که رجوعی در آن نیست.. 4».

 

+++ چه کسی می‌داند که خدا اسم خلیفه را روی خودش گذاشته، یا اسم خودش را روی خلیفه گذاشته. هر چه باشد، خلیفه‌ی ما هم‌اسم خداست: یا علی...




-------------

1- زمر/ 65

2- اعراف/ 204

3-روم/ 60

4- نهج البلاغه/ قصار 77