بسم الله


رفتن همیشه رسیدن نیست؛

ولی برای رسیدن باید رفت.


پ.ن:

تا لازم نشده، پای آثارتان اسم ننویسید. وقفش کنید؛ چون صاحبتان سر تا پایتان را موقوفی خلق کرده است. مملوک مطلق، هیچ گاه مالک نمی شود.

گمنام بمانید. بگذارید اطرافیانتان درموردتان بدتر از آنچه که واقعا هستید فکر کنند. مبادا روزی کسی شما را بهتر از آنچه که واقعا هستید تصور کند. تعمّداً گاه و بیگاه برای این کار تلاش کنید. اما مرزها را نشکنید. مرز، همان جایی است که مورد تهمت واقع می شوید.



+ چشم اگر چشم من است که هست؛

راه اگر راه تو است که هست؛

من تا ابد چشم براهت می مانم؛

سلام حضرت عاشق، فدای چشمانت.../